Ваэ

Tom джан а тебе случайно такие сны не снятся ? :rolleyes: Daene Sidhe: Сегодня курьер принес мне с Озона давно заказанную книжку А.Тер-Акопян "Санскрит в реке русской речи". Торопливо сорвав упаковку, я, почему-то, стала читать предисловие автора. Я никогда этого не делаю в первую очередь. Я читаю эти предисловия только тогда, когда текст книги породил какие-то вопросы, ответов на которые в собственно книге я не нашла. И вдруг... И я не могу не поделиться этим текстом, тем более, что он не только отлично подходит к теме сайта, но и восхитителен в качестве первой статьи этого задуманного, но еще не открытого раздела. А книжку все еще можно купить на Озоне. Я уже просмотрела бегло ее содержимое, и очень рекомендую тем, кого увлекает исследование языков. Мистическое начало В 1993 году мне стали сниться сны на древних языках. Причём подсознанию моему каким-то непостижимым образом было известно, какой язык развернул передо мною веер своих таинственных звукосочетаний, на которые душа моя отзывалась ностальгическим трепетом. Наиболее частым и самым почётным гостем моих сновидений был санскрит — древнеиндийский патриарх всех индоевропейских, или арийских, языков. Девушка с классически безукоризненным восточным лицом, глядя на меня своими прекрасными и очень серьёзными глазами, говорила мне нечто на этом мёртвом языке, который в её устах был “живее всех живых”. Смысла я не понимала. Однако заставляла себя пробудиться, ощущая ответственность момента. Увы, разлепив веки, я слышала лишь стремительно улетающие звуки древности, которые оставляли мне в качестве презента лишь два перышка — два последних словечка. Поскольку я спала теперь с блокнотом под подушкой, слова эти бывали, естественно, тут же записаны, но значение их по-прежнему оставалось неразгаданным. И вот в новогоднюю ночь 1996 года одна знакомая дарит мне учебник санскрита с небольшим словарём на последних его страницах. Вспомнив самые первые приснившиеся мне санскритские слова, я с помощью этого скромного словарика незамедлительно их перевела, и смысл оказался возвышенно-прекрасным: Божественная Радость. В том же 1996 году московское издательство “Филология” выпустило “Санскритско-русский словарь” В.А. Кочергиной. И с тех пор я с ним даже сплю. Мой неудержимый интерес к этому, казалось бы, далёкому языку плюс бессонные ночи, заполненные кропотливейшими изысканиями в армянских слонах и армянских фамилиях (80% которых, как оказалось на поверку, вышли из санскрита), породили книгу “Древние тайны армянских фамилий и краткая история Арийской Расы”, изданную и 2000 году издательством “Новый Центр”. Имея перед собой старый телефонный справочник Еревана и, кажется, ещё более старый подобный справочник Ленинакана, а также обнаружив в своей памяти и в литературе, которая была у меня под рукой, ряд разнообразных и зачастую откровенно странных армянских фамилий, корни которых в армянском не означают ровным счётом ничего, я принялась с прилежностью отличницы переводить их с санскрита, и результат оказался потрясающим: чуть ли ни четверть этих, на первый взгляд “бессмысленных”, фамилий связаны с Богом, Солнцем и Огнём. Древняя религия предков армян , персов, осетин, курдов, афганцев зороастризм, торжествовавший в армяно-иранском регионе многие тысячелетия — до тех пор, пока не был выкорчеван из душ людей христианством и исламом, отпечаталась более всего именно в армянских фамилиях, в которых само окончание “ян” происходит от санскритского “яна”, что значит ведущий. К примеру, Акопян — это ведущий (свой род) от Акопа. Когда я работала над этой книгой, меня то и дело отвлекали русско-санскритские ассоциации. Их великое множество! Если уж мы помянули окончания армянских фамилий, то заодно обратим внимание и на русские. Так, суффикс “ин” в санскрите всегда указывает на человека, имеющего прямое отношение к предшествующему ему корню. Если “арка” — Солнце и гимн Солнцу, то “аркин” соответственно -- певец гимнов Солнцу. Стало быть, русский человек по фамилии Волин -- тот, который имеет отношение к воле; вольнолюбивый. Что, собственно говоря, очевидно и без санскрита. Суффикс русских фамилий “ев” восходит к санскритскому “ева” — путь, ход. Значит, Князев — тот, чей род начал свой путь от князя. Это тоже “лежит на поверхности”. Русский суффикс “ов” (Иванов, Петров, Сидоров) происходит от санскритской приставки “ава”, обозначающей расчленение, вычленение, направленность, ограничение. То есть данные семьи ограничены именем своих предшественников. Они Иваном, Петром, Сидором, как заборами, отгородились от других, дабы их с этими другими не путали. Мало-помалу в копилке моих наблюдений над русскими словами, порождёнными санскритом, появлялись всё новые и новые находки, подчас неожиданные и даже забавные. Так и возникла мысль об этой небольшой книжке. О, как мне хотелось услышать звучание санскрита из чьих-либо уст! А ничего невозможного нет. В Агни Йоге имеется фраза: “Огненное желание будет исполнено”. И вот на Алтае встретилась мне удивительная женщина из Казани — Аня Вязникова. Она призналась, что у неё бывают состояния транса, когда она говорит на непонятном языке. Провидение подарило мне нежданную возможность присутствовать при этом не столь уж частом её состоянии, и я услышала звучание древнейшего, чрезвычайно музыкального языка, с которым посоперничать может ну разве что итальянский. Я понимала многие слова произносимой Аней молитвы. Молитвы на санскрите... Удивительная торжественность, тончайшая эмоциональность, алмазная чистота... Транс длился не более четверти часа, но для памяти моей минуты эти бесценны. Алла Тер-Акопян источник - тут

Спасибо за ссылку интересный сайт, жоль только качество фоток ...

ЗАЩИЩАЮТСЯ "ПРАВА" МЕСРОПА МАШТОЦА “Письменность народов Закавказья, как и переводческое дело, создал М. Маштоц”,- заявил русский ученый Сергей Муравьев во ходе одной из международных научных конференции. По его словам, об албанских иероглифах интересные факты были обнаружены на острове Св. Екатерины, благодаря которым стало возможным восстановление “авторских прав” М.Маштоца. Об этом рассказал директор Матенадарана Сен Аревшатян на открытии выставки, посвященной 1600-летию создания армянской письменности, которая была организована в Национальной библиотеке. Сен Аревшатян подарил Национальной библиотеке фотомаксимилие “Эчмиадзинского Евангелия”, в оригинальных записях которого отмечается 989-ый год создания. Во всем мире есть 250 экземпляров Евангелия и все они нумерованы . В Армении находятся 8 экземпляров, остальные - в австрийском городе Грац. Ценность Евангелия заключается в том, что оно полностью иллюстрировано миниатюрами и имеет обложку из слоновой кости. Сен Аревшатян сказал, что один экземпляр Евангелия Матенадаран подарил Александрийской библиотеке. Выставка была организована по инициативе Национальной библиотеки, Союза писателей, Союза национальных издателей. Были представлены оригиналы более ценных книг, которые издавались в Армении с 1512 г. до наших дней , в том числе и первая “Географическая карта”, журнал “Вестник”. Кстати 2006 г. объявлен “Годом Армении”, в рамках которого в Лувре откроется выставка, посвященная созданию армянской письменности. источник - http://home.a1plus.am/rus/?go=issue&id=34872

Մաշտոցը հայոց այբուբենն արտանկարել է Հայկական լեռնաշխարհի ժայռապատկերների՞ց Ճարտարապետ Սուրեն Պետրոսյանը (1921-2000) իր կյանքի շուրջ 40 տարվա ազատ ժամերը նվիրել է այսօրվա Հայաստանի Հանրապետության տարածքում գտնվող ժայռապատկերների հայտնաբերմանն ու դրանք թղթի վրա արտագրելուն: Այս տքնաջան աշխատանքի արդյունքում նրա արխիվում կուտակվել են հազարավոր ժայռապատկերներ, որոնց միայն չնչին մասն է ներկայացվել հանրությանը՝ բազմաթիվ հոդվածների շնորհիվ: Նրա կյանքի վերջին տարիների երազանքն է եղել իր հավաքած ժայռապատկերների ներկայացումը մեկ հատորով: Սակայն ֆինանսներ չկային: Իմանալով նման պատրաստի աշխատանքի գոյության մասին, լոսանջելեսաբնակ Գեւորգ Թաշչյանը ցանկացել է հովանավորել տպագրությունը: Նրա ֆինանսական միջոցների եւ Սուրեն Պետրոսյանի դուստր Շողիկի տրամադրած նյութերի մեկտեղումով այս տարվա գարնանը լույս տեսավ «Հայկական ժայռապատկերներ» վերնագրով մեծարժեք հատորը «Եգեա» հրատարակչությունից: Համահրատարակիչներն են «Հայ դատ» հասարակական-քաղաքական եւ «Անահիտ» հասարակական կազմակերպությունները, խմբագիրն է Ռաֆիկ Բարոյանը: Ա-4 չափի 264 էջ ծավալով հատորը բացվում է խմբագրի «Առաջաբանով», որը գրքի բովանդակության ծանոթագրության (անոտացիա) նման եռալեզու է՝ հայերեն, անգլերեն եւ ռուսերեն: Հաջորդում են Սուրեն Պետրոսյանի ուսումնասիրությունների արդյունքում ծնված գիտական դիտարկումներն ու եզրակացությունները, որոնք տեղ են գտել «Քարը քարի համառություն ունի», «Հնագույն աստղագիտություն», «Հնագույն դիցաբանություն», «Պատկերագրեր, գաղափարագրեր, նշանագրեր», «Գնանք դեպի մեր արմատները» եւ «Հայկական սվաստիկա» վերնագրերով հոդվածներում (էջ 6-30): Հատորի մնացյալ էջերում վերարտադրվել են 678 ժայռապատկերային խմբեր՝ գերազանց տպագրությամբ: Հեղինակի որակումով՝ «Հայկական հնագույն հանրագիտարանի» իր հայտնաբերած նյութերի ուսումնասիրությունը նրան հանգեցրել է հետեւյալ եզրակացությունների. - Հայ մարդն արտերկրյա էակների մասին իմացել է առնվազն 5-6 հազար տարի առաջ եւ հյուրընկալել նրանց իրենց տիեզերանավերով հանդերձ: Նա չի կասկածում, որ «այլմոլորակայինների այցելություններ եղել են» (էջ 19): - Պատմության կեղծարարները եւ հայոց նախաքրիստոնեական մշակույթը ոչնչացնողները «չեն կռահել, թե ինչպիսի հսկայական պատմական անառարկելի տվյալներ են թաքցնում իրենց մեջ Հայաստանի ժայռապատկերները (պետրոգլիֆները)» (էջ 8): - Ժայռապատկերներն արտացոլում են հայոց նախնիների կենսագործունեության բոլոր կողմերը (էջ 13): - Տիեզերագիտության «կերպարային, բանահյուսական եւ դիցաբանական արտահայտությունները հաստատում են, որ նախքան տիեզերքի հետ «շփվելը», մեր նախնիներն արդեն ունեին բավականին վառ եւ գունեղ արտահայտությամբ առասպելաբանություն» (էջ 10), որն իր արտացոլումն է գտել ժայռապատկերներում (վիշապաքաղ Վահագն, Հայկ Նահապետ եւ այլ դյուցազուններ): Այդ առասպելներից շատերն ունեն իրենց «պատմական ճշմարտությունը հաստատող հիմք» (էջ 12): - Ժայռապատկերներում հանդիպող նշանագրերը եւ գաղափարագրերն ուղղակիորեն կրկնում են հայկական եւ հունական տառերը (էջ 11, 22-23): «Մաշտոցի հանճարն օգտվեց ժայռապատկերների նշանագրերից, որոնք նրա համար որպես նախատիպ եւ հիմք հանդիսացան հայկական այբբենական գրերն ստեղծելիս» (էջ 28): Ամենատարածված նշանագրերից է հայոց այբուբենի առաջին տառը՝ Ա-ը: - Հեղինակը վստահ է, «որ բացառելով Հայաստանի պետրոգլիֆների գոյությունը՝ բացառվում է նաեւ աշխարհի ժայռապատկերների որեւէ լուրջ ուսումնասիրություն, թեկուզ այն իմաստով, որ մեր պետրոգլիֆներն են ի սկզբանե տարածվել հին աշխարհի ծագերով մեկ» (էջ 14): Նա համոզված է, որ Հայկական լեռնաշխարհն է եղել հնդեվրոպական (արիական) ժողովուրդների նախահայրենիքը, իսկ հայերն այդ լեռնաշխարհի բնիկներն են անհիշելի ժամանակներից: «Այդ են հաստատում հնդեվրոպական տեսությունը, հայերի մարդաբանական տվյալները, նրանց հնագույն դիցաբանությունը եւ հնագիտական, պատմական ու մշակութային այլ անհերքելի նյութերը» (էջ 15): - Գեղամա եւ Վարդենիսի լեռներում հայտնաբերված նյութերն ապացուցում են անգլիացի աստղագետ Օլքոտի վարկածը, թե «հնում աստղային համակարգությունների կազմողները եւ նրանց դիցաբանական անվանումներով կարգողներն ապրել են Արարատ լեռան եւ Եփրատ գետի միջեւ ընկած տարածություններում» (էջ 16): Աստղագիտությունը, «փաստորեն սկիզբ է դրել հայկական քաղաքակրթությանը» (էջ 17): - Եգիպտական եւ հայկական ժայռապատկերներում երեւացող նշանագրերը, «տարբերությունների հետ միասին», որոշակի նմանություններ ունեն (էջ 22): - «Հայաստանյան ժայռապատկերների գերակշռող մասը կազմում են պատկերագրերը (էջ 22), իսկ վերջիններիս մեջ՝ սվաստիկան՝ կեռ խաչը, որն «ունի ամենաբազմազան տարբերակներ» (էջ 24): Արեւի, հավերժության, կյանքի, սիրո, մահվան, հավերժ պայծառության, այս խորհրդանիշն «ամենայն տարածումն է ստացել առաջին հերթին իր բնօրրանում՝ Հայաստանում (էջ 29): - «Հայաստանի առաջին եւ ամենատեւական ոսկեդարը եղել են մ.թ.ա. IV-II հազարամյակները» (էջ 27): Սուրեն Պետրոսյանի զգայացունց հայտնագործումների մեջ հատկապես հետաքրքրական են երեքը: Նա Գեղամա լեռներում հայտնաբերել է փղի պատկերով ժայռապատկեր եւ հավանական է համարում, որ այդ կենդանին վաղ ժամանակներում Հայաստանի կենդանական տեսակներից մեկն է եղել (էջ 19): «Շիրակացուց, Գալիլեյից եւ Կոպեռնիկոսից հազարամյակներ առաջ մեր մոլորակը պատկերվել է գնդաձեւ»՝ հայաստանյան մի ժայռապատկերում: Ս. Պետրոսյանը մեծ խորհուրդ է տեսնում «այն բանում, որ արիացիների սվաստիկան ամփոփվեց քրիստոնեական խաչի մեջ» (էջ 29), եւ հայտնում, որ վիշապի դեմ մարտնչող արեւածին Վահագնի ժայռապատկերին շատ մոտ հայտնաբերել է մի ժայռապատկեր, «որտեղ Տիրամայրն իր նրբին ձեռքերին պահում է բարուրված մանկիկին: Բարուրի վրայի խաչը դա արեւն է, որից սերվել է մանկիկը՝ Վահագնը: Մանուկ Վահագնի դիմաց պատկերված է արեւի առաջին խորհրդանիշը՝ մեծ խաչը, որպես ապացույց Վահագնի Աարեւածին, այսինքն՝ աստվածածին լինելու» (էջ 21): Հեղինակի կարծիքով, «ժայռապատկերների դերն առանձնակի է հայոց պատմության ճշմարիտ շարադրման համար» (էջ 13): Դրանց վրա հենվելով՝ Ս. Պետրոսյանը «ահավոր կեղծիք» է հայտարարում Երվանդունիներից առաջ հայկական պետության չգոյության քարոզը, որը, «ի զարմանս եւ ի վրդովմունս կատարել եւ մասամբ էլ կատարվում է մեր վայ «մտավորականների» կողմից» (էջ 26), մինչ օտարներն են ընդունում հակառակը: Նման վարքագիծը հեղինակը համարում է «ստրկամտության հետեւանք» (էջ 27): - Հեղինակը նշում է եւս մեկ հայկական պատմաքանդության երեույթ՝ պատմական հուշարձանների բառացիորեն փչացումը: Շատ հնագիտական վայրեր պաշտպանության եւ հաշվառման չեն առնված, որի պատճառով «ձեռներեց ու գործունյա մարդիկ» դրանք քարուքանդ են անում: Հեղինակն այս առթիվ նշում է Սելիմի լեռնանցքում իր հայտնաբերած լուսնի քարեղեն քարտեզի քանդման օրինակը (էջ 9): Մեր կողմից հավելենք, որ 2004 թ. նման թուրքավայել փաստի ականատեսը եղանք Արագածոտնի մարզի Կաքավաձոր գյուղի տարածքում, որի մասին ահազանգեց Հասմիկ Գուլակյանը «Գոլոս Արմենիի» թերթում... Հեղինակը հույս է հայտնում, որ հայ երիտասարդ գիտնականները մի օր կբացահայտեն «հայոց աշխարհի մեծագույն գանձերից մեկի»՝ հազարավոր ժայռապատկերների գաղտնիքները (էջ 18): Նա համոզված է, որ դրանց վրա «մի գեղեցիկ օր իր ուշադրությունը կսեւեռի քաղաքակիրթ աշխարհը» (էջ 12): Մինչ կգա այդ օրը, նա ՀՀ պետական ու գիտական մարմիններին առաջարկում է ստեղծել քարադարան կամ քարարվեստի թանգարան, որը կընդգրկի ոչ միայն ժայռապատկերները, այլեւ «ընդհանրապես հայկական քարարվեստի հնարավոր բոլոր բաժինները» (էջ 28): Սուրեն Պետրոսյանի «Հայկական ժայռապատկերներ» մեծարժեք աշխատությունն ընթերցվում է չափազանց մեծ հետաքրքրությամբ: Չէ՞ որ այն վերաբերում է մեր պատմության ամենահնագույն ժամանակներին, երբ Քրիստոսից շատ առաջ «հայերիս մոտ որպես գլխավոր աստծո՝ արեւի խորհրդանիշ ընդունված էր խաչը» (էջ 28): источник- http://www.azg.am/?lang=AR&num=2005122310

Armenian Dance in Nottingham [November 21, 2005] The light is off in the room. It is evening but not dark yet. Through the half-open door typical English old men in dark breeches can be seen bowling, with expectant smiles. Inside the room the dancers have gathered. They all are English women. Chrisandra puts the CD into the player. It is “Msho Aghchik” (“A girl from Mush”), performed by an American Armenian singer. The quality of both the CD and the performance is quite bad, but it does not matter. A warm wave of longing tightens my throat as I hear Armenian sounds in the small English town of Nottingham where the question “Armenia is the capital of which country?” is so common. Chrisandra demonstrates the first steps and we begin to dance—dances which in Armenia I used to see so often on the TV screen would change the channel immediately, under the strong influence of Latin American culture. The movements are very easy for me, which I cannot say about the rest of the dancers. The English students lose the rythm, stumble, laugh at their mistakes and carry on with mastering the movements of an Armenian dance. “Very difficult,” a woman says breathing heavily, when we are having a little rest from the ceaseless rotations, claps, and curtseys. This woman travels here from a neighbouring city every week, just for the dance lesson. “The tension is very great,” she goes on. “You have to pay ateention to for all your body's movements, even your fingers.” Chrisandra plays a CD with a piece from the opera “Anush”. The dance is lively and brings smiles to everybody's face. As soon as the dance comes to an end, they all ask me to tell them the plot of the opera. Their enthusiasm for Armenian culture comes as a pleasant surprise; being interested in foreign cultures is not common to the English at all. I tell the story of Anush. Everybody is struck by the tragedy of the story. “But we were dancing so happily!” one of them exclaims. Suddenly we noticed some black children gathered at the door and watching us attentively. Chrisandra gave them a sign to join us, and now the English kids with black curls and shining eyes are dancing Armenian dance. Funny and moving at the same time. At the end of the class Chrisandra turnes off the lights and puts a glass vessel with floating daisies and candles in the center of the dancing hall. A deep, mild mild soprano comes out of the recorder. “The dance we are going to do now is dedicated to the memory of the Armenian Genocide,” says Chrisandra. “To the memory of the 1.5 million innocent people who were moved from their homeland and murdered by the Turks in 1915.” Chrisandra is talking about the massacres. Her voice is solemn and sad. She seems to be an Armenian telling of her ancestors' sufferings. The dancers are standing in the circle and listening to her in silence. “Nevertheless this is not only a dance of suffering,” Chrisandra concludes. “There is also triumph of life and victory in it. Victory of those Armenians who survived, victory of the eternally alive Armenian spirit.” We made a circle, held each other's little fingers. Sixteen steps to the right, the hands portraying the symbol of eternity. We are spinning round slowly with candles in lace candle-holders in our hands. At the end of the dance we blow out the candles and narrow the circle around the vessel. The circle symbolizes the digit 1, unity, which the English dance teacher regards as one of the most distinguishing qualities of the Armenian nation. After the class Chrisandra collects the CDs. We talk about the path that led her to Armenian dance. “I have loved dancing since childhood,” she says. “Every Christmas at school we had a dance competition and every year I won it. But we lived in the countryside and there was no opportunity to find dance classes. “I was twenty when I moved to the city. I went to every dance class that I could find. One day I went to a class in circle dances from different countries. I loved them at once. I started to learn them. “Time passed; I moved to Nottingham and began to teach myself. “I first came across Armenian dances in the early 1990s when I danced with Laura Shannon, an American circle dance teacher, who taught Armenian dances as well. Then I met Tineke van Geel, a Dutch dance teacher who had visited Armenia throughout the 80s and 90s to learn Armenian dances. She had also recorded several CDs with Armenian musicians. “In the mid-90s I met Shakeh, from whom I learnt much from about Armenian dances. I particularly like the women's Armenian dances; I love the graceful arm movements and the music. I liked the dances because of their complexity and because they were so different from the dancing that I usually did, which tended to concentrate just on feet and not the rest of the body. Armenian dances involved the whole body, head, eyes, etc. Also there was something about the music and the dances that stirred a deep connection with me which is hard to describe. Even the words seemed dear to me although I did not understand their meaning. “I discovered similar feelings in many people who attended my dancing classes. “I was at a dance workshop with Shakeh in London where we learnt a dance that she told us was often danced at weddings. In the next room there was a lot of noise and people and somehow the two groups got mixed up during a tea break. The other group was a wedding group - an English woman marrying a Scottish man. So all the men were wearing Scottish kilts. We invited them into the dance workshop and the bride and groom stood in the centre whilst the dance group and the wedding guests danced the Armenian dance around them.” Chrisandra told me that her dream of visiting Armenia would finally come true this spring. “I am going to learn new dances, get CDs and even the Armenian taraz if possible. Also to see with my own eyes many things I have just read about. “A s a result of learning the dances I began to become interested in Armenia and finding out more about it as a country. I found out about the Diaspora and the Turkish massacre. Some people translated the Armenian songs for me. One of the aspects of some songs which I strongly identify with is the longing for homeland and the importance of the land of your heritage and where you come from. I can understand that from my own experience of being brought up on the land and in close contact with the earth. “I find the history of Armenia very poignant. Some of the dances, like Gorani, seem to express the trauma of Armenians. I admire the strength of this nation that had to pass through so many troubles but survived. ” источник (на арм.) - http://www.hetq.am/arm/culture/0511-dance.html

Киностудия <Арменфильм> близка к заключению договора о съемках фильма "40 дней Муса-Дага". Киностудия <Арменфильм> близка к заключению договора о съемках фильма <40 дней Муса-дага> по книге австрийского пистаетля Франца Верфеля. Бюджет фильма составит $35 млн. Об этом корреспонденту АРМИНФО сообщил директор <Арменфильма> Геворк Геворкян, не разглашая при этом имени потенциального партнера. Директор киностудии сообщил, что являющийся владельцем <Арменфильма> Фонд <Семья Кафесчян> завершил все процедуры государственной регистрации, связанные с приватизацией киностудии. Фонд приобрел студию в августе текущего года. Согласно договору, через 2 года киностудия <Арменфильм> будет переименована в . Г.Геворкян также сообщил, что после длительных переговоров был подписан договор, согласно которому Армения получила право на оригиналы всех армянских фильмов, хранящихся в архиве <Белые столбы> в Москве, и киностудия намерена сделать с них цифровые копии. Для реставрации фильмов и снятия с них цифровых копий будет использована суперсовременная система Интермедиейт. По словам Г.Геворкяна, приобретенная студией реставрационная система <Давинчи> используется всего в нескольких развитых государствах, а на территории СНГ она будет только в Армении. Все фильмы, находящиеся в фильмотеке <Арменфильма> будут отреставрированы. При этом, система позволит скорректировать цвет и убрать повреждения ленты. Руководитель киностудии сообщил, что согласно договору с фирмой <Томсон> приобретены новые кинокамеры со всей необходимым оборудованием. Они будут доставлены в Армению в первом квартале 2006 года. <Это оборудование даст возможность работать сразу несколько съемочным группам>, - отметил директор <Арменфильма>. Он также проинформировал о том, что одна нью-йоркская архитектурная фирма уже начала работы по созданию проектно-сметной документации для капитального ремонта здания киностудии. Кроме того, по словам Г.Геворкяна, в скором времени при <Арменфильме> начнет действовать Художественный совет, в который войдут известные деятели армянского кино. источник - http://www.kavkazweb.net/news/news.cgi?act...K8Atk6TKeQQGUU5

Ատլանտայից` Էջմիածին. փոքրիկ ճանապարհորդը երկրներ է կտրում, որպեսզի հասնի Հայաստան Ֆլորա Խաչատրյանն առաջին անգամ տեսավ իր նոր «դստերը»` ութամյա Վանեսային, «Զվարթնոց» օդանավակայանում, որտեղ նա դժվարությամբ քարշ էր տալիս ծանր ճամպրուկը, ու սիրտը լցվեց մայրական ջերմությամբ: Ամերիկուհին Էջմիածնում «Աստված ջան, ո՞նց եմ պահելու այս աղջկան,- մտածեցի ինքս ինձ: - Ո՞նց են ծնողները համաձայնել ուղարկել նրան օվկիանոսից այս կողմ: Բա որ չհարմարվի՞, բա որ կարոտի՞, բա որ չմնա՞»,- հիշում է Ֆլորան: Սակայն բոլոր «բա որ»-ներն անհետացան, երբ Վանեսան կանգնեց նրա առջև, ասաց «Hay, I am Vanessa» ու ամուր գրկեց նրան: Վանեսայի ծնողները` Քարեն և Չարլզ Սփրեդլինները, իրենց համար բացահայտեցին Հայաստան աշխարհը մեկ տարի առաջ, երբ հյուրընկալեցին Ֆլորայի 17-ամյա աղջկան` Աննա Գասպարյանին: Աննան մեկնել էր Ջորջիայի նահանգ` Ատլանտա, սովորելու ամերիկյան «Ֆլեքս» ծրագրով: «Սփրեդլիններն առաջին անգամ ինձնից իմացան մեր երկրի մասին: Զարմացել էին, երբ ասացի, որ Էջմիածնում հինգ եկեղեցի կա»,- պատմում է Աննան: Նրանց դուր էր գալիս Աննայի հայկական դաստիարակությունը, հատկապես` լեզուների իմացությունը: Եվ երբ փոքրիկ Վանեսան Հայաստան գալու ցանկություն հայտնեց, որոշեցին չընդդիմանալ: «Այնքան էի կապվել Աննային, որ մտածում էի, եթե գնա` կկարոտեմ, ու հենց այդ պահին էլ ասացի, կարելի՞ է ես էլ գամ»,- կիսատ-պռատ ռուսերենով պատմում է Վանեսան: Աննան Հայաստան վերադարձավ հունիսի 22-ին: Հաջորդ օրը դիմավորեցին Վանեսային: «Փողոցում բոլորն անհամբերությամբ մեր ամերիկուհի հյուրին էին սպասում, հատկապես երեխաները: Պատկերացնում եք` առաջին օրն առավոտյան արթնացավ ու գիշերանոցով դուրս եկավ բակ: Երեխաները սկսեցին բղավել` Վանեսա, Վանեսա: Աղմուկից վախեցած` բարձրացավ մեր տան անավարտ երկրորդ հարկ, որտեղ շինանյութ է լցված, ու սկսեց քարերով հարվածել երեխաներին: Հասկացանք, որ պաշտպանվում է»,- պատմում է Ֆլորան: Աննայի հայրը` Հայկ Գասպարյանը, ասում է, որ, ի տարբերություն հայ երեխաների, Վանեսան կաշկանդված էր անվտանգության բարդույթով, որը խանգարում էր ազատ շփվել երեխաների հետ, բայց հիմա փոխվել է: Սփրեդլինները Վանեսայի հետ Հայաստան են ուղարկել նոտարի կողմից վավերացված փաստաթղթեր, որոնց համաձայն աղջկա ժամանակավոր ծնողներն են Հայկը և Ֆլորան: Նրանք մասնագիտությամբ մանկավարժ են: Վանեսան նրանց դիմում է «մամջան, պապջան»: Շիկահեր ու կապուտաչյա փոքրիկ ամերիկուհին սովորում է Էջմիածնի «Գրիգոր Լուսավորիչ» համալսարանի դպրոցի ռուսական երրորդ դասարանում: Ծնողների երազանքն իրականացել է. Վանեսան հիմա ազատ կարդում ու գրում է ռուսերեն: Ընտանիքի շրջանում Աննան ասում է, որ Սփրեդլինները մոլի կաթոլիկ են: Ամեն կիրակի գնում են եկեղեցի, մինչև ընտանիքի բոլոր անդամները չհավաքվեն, չեն ճաշում: Ուտելուց ու քնելուց առաջ աղոթում են: Վանեսան պահպանում է այդ սովորությունները, բայց նաև ձեռք է բերել որոշակի ազատություն, քանի որ այստեղ շատ բան նրան թույլատրվում է: Գիրք է գրել հայկական մշակույթի մասին: Հիացած է լեռներով, որոնք նմանեցնում է հայկական քոչարի պարին: Սիրում է խաչապուրի ու խորոված: Ֆլորային դուր է գալիս Վանեսայի ինքնավստահության հասնող ինքնուրույնությունը: «Փողոցն անցնելիս եթե ասես` զգո’ւյշ, կանգնում է ու ասում, որ ինքը գիտի»,- ասում է Ֆլորան: Նրա պահանջով նոր ընտանիքում տանը չեն ծխում: «Մենք զարմացած ենք, թե ինչպես է պայքարում է իր իրավունքների համար: Դա բացակայում է մեր երեխաների մեջ,- ասում է Ֆլորան: - Երբ շատ հյուրեր ենք ունենում, որոնք ծխում են, մտնում է սեղանի տակ ու այնտեղից հայտարարում, որ այդպես ավելի քիչ կթունավորվի»: Աննան կարծում է, որ Վանեսան չափազանց փոքր էր նման բաժանման համար, բայց ուժեղ կամք է ցուցաբերում: Արդեն հինգ ամիս է հեռու է ընտանիքից և նախատեսում է ևս հինգ ամիս մնալ: Ֆլորան խոստովանում է, որ հարազատ երեխաների հանդեպ այնքան ուշադիր չի եղել, որքան Վանեսայի: «Ուզում եմ ամեն ինչ տեղը տեղին լինի: Օտարի երեխա է, հանկարծ տրամադրությունը չընկնի, ախր, մեծ պատասխանատվություն է: Երբ հիշում եմ, որ ապրիլին մեկնելու է, շատ տխրում եմ, շատ ենք կապվել նրան»,- ասում է նա: источник - http://www.armenianow.com/?action=viewArti...ng=arm&IID=1056